Met 5 down under

Ons ondersteboven avontuur

Voorbereid 22/03/2009

Gearchiveerd onder: Algemeen,Australië,Gezondheid — filipenanne @ 4:21 pm

Eindelijk heb ik nog een puntje op mijn lange ‘to do’-lijst kunnen schrappen: samen met Eva heb ik dit weekend gedurende twee dagen een Eerste Hulp bij Ongevallen-cursus gevolgd. We weten nu alles over het toedienen van eerste hulp en hoe we iemand kunnen proberen in leven te houden. We hebben een aantal dingen geleerd (zoals CPR ofte mond-op-mond beademing), een hele hoop wisten we al. Maar we zijn geslaagd voor het examen en kunnen onszelf nu gedurende drie jaar een gecertificeerd ‘First Aider’ noemen. Hopelijk moeten we onze lessen nooit in de praktijk omzetten, maar als het moet, zijn we voorbereid!

 

Voorbereid 22/03/2009

Gearchiveerd onder: Algemeen,Australië,Gezondheid — filipenanne @ 6:21 am

Eindelijk heb ik nog een puntje op mijn lange ‘to do’-lijst kunnen schrappen: samen met Eva heb ik dit weekend gedurende twee dagen een Eerste Hulp bij Ongevallen-cursus gevolgd. We weten nu alles over het toedienen van eerste hulp en hoe we iemand kunnen proberen in leven te houden. We hebben een aantal dingen geleerd (zoals CPR ofte mond-op-mond beademing), een hele hoop wisten we al. Maar we zijn geslaagd voor het examen en kunnen onszelf nu gedurende drie jaar een gecertificeerd ‘First Aider’ noemen. Hopelijk moeten we onze lessen nooit in de praktijk omzetten, maar als het moet, zijn we voorbereid!

 

Weduwen en wezen verenig u! 09/09/2008

Gearchiveerd onder: Algemeen,Huis — filipenanne @ 3:56 pm

Wezen in dit geval. Een stuk of dertig.
Van elke kleur en in elke maat wel eentje.
En soms lijken er twee wel heel erg op elkaar en kunnen we denken aan een herenigingsceremonie. Maar meestal blijkt het ijdele hoop, schelen de randjes net een mm of twee of is de kleur of de maat net niet hetzelfde.
Sommigen zijn al heel erg lang wees, anderen nog maar net. En dan ben ik op mijn hoede. Dan ga ik op zoek naar hun wederhelft. Soms weet ik meteen waar nummer 2 zich bevindt. Zoals eentje van Senne’s uniform, die ergens achter Cameron’s tuin in de beek ligt. Die was meteen na het uitspelen ribbedebie. Maar meestal kom ik van een kale reis thuis. Niets, nada, nothing te vinden. Niet beneden, niet boven, niet buiten.

En na een zoveelste blikworp op mijn mini-wasmandje vol, ben ik stilaan de wanhoop nabij…
Wie eet nu sokken?

 

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.